من به این خانه مدیونم و به بنّایش! همانی که این را ساخت و دکوراسیونش را خودش چید و یک روز آمد و گفت: رخت و لباست را جمع کن تا برویم خانه جدید! من هم کلاسور و قلمم را برداشتم و آمدم اینجا.

من به قلمم و قلمم به این خانه مدیون است! حالا گناه است که خانه بی صاحب باشد یا شاید هم صاحب بی خانه!!!

انشاالله قلمم که دوباره جان گرفته است بتواند از خجالت تنبلی مغزم درآید.

]]> http://aphrodite.bloghaa.com/1390/08/30/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%da%af%d8%b4%d8%aa-%d8%a8%d9%87-%d8%ae%d8%a7%d9%86%d9%87/feed/ 0 http://aphrodite.bloghaa.com/1390/05/17/%d8%b1%d8%a7%d9%86%d9%86%d8%af%d9%87-%d8%a8%db%8c%d8%a7%d8%a8%d9%88%d9%86-%d9%88-%d9%88%d9%84%d8%a7%db%8c%d8%aa-%d9%85%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c/ http://aphrodite.bloghaa.com/1390/05/17/%d8%b1%d8%a7%d9%86%d9%86%d8%af%d9%87-%d8%a8%db%8c%d8%a7%d8%a8%d9%88%d9%86-%d9%88-%d9%88%d9%84%d8%a7%db%8c%d8%aa-%d9%85%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c/#comments Mon, 08 Aug 2011 11:43:21 +0000 آفرودیته http://aphrodite.bloghaa.com/?p=246 تماس گرفته بود. می گفت: آقا گفتن به مردم سومالی کمک کنید. این طرف ها هم که بانک نیست. چیکار کنم حالا؟

اینارو یه مرد می گفت.

در حالی که وسط جاده بود!

در حالی که قسط دو و نیم میلیونیش رو هنوز جور نکرده بود!

در حالی که ۴تا قسطش عقب افتاده بود!

حالا من بشینم پای اینترنت و دم از ولایت مداری بزنم.

تو بخوان باران!

می نویسم درد

تو بخوان درمان

می نویسم …

خسته ام,

خودت بنویس!

قرار بود مهمان بیاید.

گفتم: یک نوشته با این مضمون:”حواستان به آن بالایی باشد!” نوشته و جلوی درب ورودی نصب کنیم.

گفت: بهتر است به کارگران ساختمان کناری یادآوری کنیم که : حواستان به آن بالایی باشد!

پدر! دوستت دارم به تعداد روز و شب هایی که در پیچ و خم های خطرناک زندگی به فکر آینده ی من هستی.

دوستت دارم به عدد آرزوهای رنگین کمانی ات برای من.

دوستت دارم به اندازه دفعاتی که در مقابل خواسته های بی انتهای من، متوسل به قداست “انشاالله” شدی!

دوستت دارم به وسعت قلبت،به بلندای روحت و فراخی ظرف صبرت.

دوستت دارم به خاطر تمام اخم ها و نهیب هایت که در پسش اشک های حسرت مرا به دنبال داشت.

دوستت دارم به خاطر لبخندهای زورکی که بعد از خواندن اخطار “کمبود بودجه” بر لبانت جاری می کنی.

پدرم! دوستت دارم به خاطر دستهای مهربان و زمختت که گاهی از نگاه دلسوزانه مادر آرامش بخش تر است.

دوستت دارم به عدد رشته های سپید عمرت!

دوستت دارم به اندازه تمام روزهایی که نبودن در کنار همسرت را ترجیح دادی به بودن ما در کنار آرزوهایمان!

پدر! اگر تمام این ها هم نبودی و تنها “پدر”م بودی، باز هم دوستت داشتم.